Το λόμπι ήταν κάποτε ένας χώρος διέλευσης: άφιξη, κλειδί και συνέχεια. Σήμερα είναι συχνά ο χώρος που οι επισκέπτες θυμούνται περισσότερο. Εκεί διαβάζουν, συναντούν φίλους, απαντούν σε email και επιστρέφουν για ένα ποτό το βράδυ. Τα λόμπι που λειτουργούν καλύτερα δεν μοιάζουν πια με αίθουσες αναμονής. Μοιάζουν με σαλόνι.
Γιατί το λόμπι μετράει περισσότερο από ποτέ
Ο επισκέπτης σχηματίζει γνώμη για ένα ξενοδοχείο μέσα στα πρώτα λεπτά, και τα περισσότερα από αυτά τα περνά στο λόμπι. Είναι επίσης ο μόνος χώρος που χρησιμοποιείται όλη μέρα: πρωινές συναντήσεις, μια ήσυχη ώρα δουλειάς, ένας καφές πριν από την παραλία, ένα ποτήρι κρασί πριν από το δείπνο. Ένα λόμπι σχεδιασμένο μόνο για τις αφίξεις μένει άδειο τις περισσότερες ώρες. Ένα λόμπι σχεδιασμένο σαν σαλόνι αξιοποιεί κάθε τετραγωνικό.
Καθίσματα σε μικρές ομάδες, όχι σε σειρές
Οι σειρές από καρέκλες απέναντι σε έναν πάγκο λένε «περιμένετε εδώ». Ένα σαλόνι φτιάχνεται από μικρές ομάδες που σε καλούν να μείνεις:
- Γωνιές με δύο έως έξι θέσεις γύρω από ένα χαμηλό τραπέζι, ώστε ένα ζευγάρι και μια οικογένεια να βρίσκουν τη δική τους θέση.
- Διαφορετικά ύψη: βαθιοί καναπέδες και πολυθρόνες για χαλάρωση, ένα μακρύ τραπέζι ή ένας πάγκος για λάπτοπ και καφέ.
- Πλάτη σε τοίχο, βιβλιοθήκη ή ζαρντινιέρα: οι άνθρωποι χαλαρώνουν όταν δεν είναι εκτεθειμένοι από όλες τις πλευρές.
- Μερικά ελαφριά έπιπλα που μετακινούνται, ώστε ο επισκέπτης να φέρει μια καρέκλα πιο κοντά σε έναν φίλο.
Φως σε στρώσεις, από το πρωί ως το βράδυ
Ένα ταβάνι γεμάτο χωνευτά σποτ ισοπεδώνει τον χώρο. Ένα σαλόνι φωτίζεται σε στρώσεις: φυσικό φως που φτάνει βαθιά στον χώρο και μαλακώνει με αέρινες κουρτίνες, επιτραπέζια φωτιστικά και φωτιστικά δαπέδου στο ύψος του ματιού που δημιουργούν ζεστές νησίδες φωτός το βράδυ, και φωτισμός έμφασης σε υφές, έργα τέχνης και φυτά. Με λίγα σενάρια ρύθμισης της έντασης, το ίδιο λόμπι είναι φωτεινό και φρέσκο το πρωί και ζεστό το βράδυ. Όταν σκοτεινιάσει, το θερμό λευκό φως (γύρω στους 2700–3000 K) θυμίζει περισσότερο σπίτι.
Υλικά που θέλεις να αγγίξεις
Τα υλικά του σπιτιού μαλακώνουν έναν χώρο που οι γυαλιστερές, σκληρές επιφάνειες κρατούν τυπικό: ξύλο, λινό, μαλλί, φυσική πέτρα, πηλός και ψάθα. Γερνούν όμορφα και επισκευάζονται αντί να αντικαθίστανται. Τα χαλιά κάνουν διπλή δουλειά: χωρίζουν έναν μεγάλο χώρο σε μικρότερα «δωμάτια» και απορροφούν τον ήχο, ώστε οι συζητήσεις να μένουν ιδιωτικές. Περισσότερα για τα υλικά που αντέχουν στον χρόνο θα βρείτε στο άρθρο μας για τους βιώσιμους χώρους.
Μια υποδοχή που καλωσορίζει, δεν φυλάει
Ένας ψηλός πάγκος υποδοχής στέκεται σαν φράγμα ανάμεσα στο προσωπικό και τον επισκέπτη. Ένα χαμηλότερο γραφείο, ένας όρθιος σταθμός ή ένα τραπέζι όπου ο υπάλληλος κάθεται δίπλα στον επισκέπτη μετατρέπουν την άφιξη σε κουβέντα. Κρατήστε τη φύλαξη αποσκευών και τους βοηθητικούς χώρους μακριά από το βλέμμα, και το λόμπι θα μοιάζει με σπίτι και όχι με γραφείο.
Η αίσθηση του τόπου
Τα λόμπι που θυμόμαστε δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται πουθενά αλλού. Ντόπια πέτρα και χειροτεχνία, έργα δημιουργών της περιοχής, ανοίγματα που κάδρουν το τοπίο: όλα λένε στον επισκέπτη πού βρίσκεται. Στο Serelion, ένα καταφύγιο πάνω από το Πόρτο Χέλι, η ίδια ιδέα βγαίνει στο ύπαιθρο: μια σκεπαστή βεράντα με καθιστικό, μεγάλο τραπέζι φαγητού και θέα στον κόλπο γίνεται το κεντρικό δωμάτιο του σπιτιού.
Τέσσερις ερωτήσεις για τον σχεδιασμό λόμπι ξενοδοχείου
- Πού θα καθίσει ένας επισκέπτης μόνος του, με φίλους ή με το λάπτοπ του;
- Πώς είναι ο χώρος στις 9:00, στις 16:00 και στις 22:00;
- Μπορούν δύο άνθρωποι να μιλήσουν χωρίς να τους ακούει το διπλανό τραπέζι;
- Τι σε αυτόν τον χώρο θα μπορούσε να υπάρχει μόνο εδώ;
Σχεδιάζετε νέο ξενοδοχείο, ένα μικρό κατάλυμα ή την ανακαίνιση του λόμπι σας; Περιγράψτε μας το έργο σας στην Προσωποποιημένη προσφορά και θα επανέλθουμε με ιδέες και κόστος.
Σχόλια